چکیده فارسی:یکی از آیات مرتبط با موضوع انتصاب امام علی (ع) به امامت در روز غدیرخم، آیه نخست سوره معارج است. درباره شان نزول این آیه میان مفسران اختلاف نظر است. برخی به صراحت و بعضی به اشاره، شان نزول آیه را مربوط به حادثه غدیر دانسته اند. عده ای شان نزول آیه را درباره یکی از صحابه پیامبر (ص) دانسته که به عنوان نشانه صحت جریان غدیر از خداوند درخواست عذاب نمود. در این میان گروهی به عمد به جعلی بودن روایات ناظر به این شان نزول حکم نموده اند. این مقاله ضمن بررسی دیدگاه های یاد شده از اهل سنت، به بررسی آنها و نقد شبهات پیرامون آن می پردازد و شان نزول این آیه را در ارتباط با جریان غدیرخم و تایید امامت حضرت علی (ع) می داند.   چکیده عربی:إحدی الآیات المتعلقة بتنصیب الإمام علی علیه السلام للإمامة فی یوم غدیر خم، هی الآیة الأولی من سورة المعارج. هناک اختلاف بین آراء المفسرین فی شأن نزول هذه الآیة. البعض یقول إن شأن نزولها یدل تصریحا والبعض الآخر یقول إنه یدل تلویحا علی حادثة الغدیر. و قال جماعة إن شأن نزول الآیة کان فی أحد أصحاب النبی صلی الله علیه و آله، بعد أن دعا الله لینزل العذاب کآیة علی صحة واقعة الغدیر. و فی هذا المضمار حکم البعض بتعمد الوضع فی الروایات المتعلقة بشأن نزول هذه الآیة. هذه المقالة تبحث الآرا المذکورة التی طرحت من قبل علماء أهل السنة، و تفند ما جاء فی هذا الحقل من شبهات حول ذلک. و تثبت أن شأن نزول الآیة یتعلق بواقعة غدیر خم و تأیید إمامة الإمام علی (ع).

این مقاله در زمینة کلام اسلامی به بررسی دلالت یک آیة مهم قرآنی بر عصمت انبیاء می پردازد. دلایل عقلی و نقلی متعددی بر اعتقاد عصمت مطلق انبیاء از سوی متکلمان شیعی اقامه شده است. موضوع این مقاله بررسی دلالت آیة «لا یَنالُ عَهْدِی الظَّالِمِینَ» است. بر اساس این آیه، عهد خداوند، نبوت یا امامت، به ظالمان نمی رسد. هر گناهی، صغیره یا کبیره، مصداق ظلم است؛ بنابراین عهد نبوت خداوند به شخص گناهکار نمی رسد؛ بلکه تنها به شخص معصوم می رسد. اختلاف بر سر شمول معنای ظالم بر کسی است که مرتکب گناهی در گذشته شده و سپس توبه نموده و پرهیزکار شده است. متکلمان شیعی معتقدند چون کلمة «الظالمین» در آیه عام است، شامل چنین شخصی نیز می شود. بنابراین، نبی و امام باید معصوم مطلق باشد. نگارنده همانند برخی از متکلمان اسلامی معتقد است چون «ظالم» اسم مشتق است و بر اساس مباحث الفاظ در علم اصول، اسم مشتق، حقیقت در متلبس به مبدأ است، بنابراین ظالم به کسی گفته می شود که متلبس به صفت ظلم است نه آنکس که از ظلم توبه نموده و در حال حاضر، لباس تقوا و پرهیزکاری به تن کرده است. بنابراین، آیه دلالت بر عدم شمول عهد نبوت به ظالمان بالفعل دارد نه کسی که قبلا مرتکب ظلمی شده باشد و سپس توبه نموده باشد.

از دیر باز در بارة شأن نزول آیه 108 سوره توبه اختلاف نظر بوده که دربارة مسجد قبا یا مسجد پیامبر نازل شده است. درمیان اهل سنت دو دیدگاه و دو دسته روایات وجود دارد. گروهی به استناد روایات و برخی قراین دیگر گفته اند منظور مسجد قباست. این روایات از نظر سند ضعیف و از نظر محتوی قابل تردید است راویان اصلی این روایات کعب الاحبار، عبدالله بن سلام، وابو هریره بوده اند وتوسط شرحبیل وشهر بن حوشب رواج یافته است. دستة دوم روایاتی که گویند منظور مسجدپیامبر است. این روایات از نظر سند صحیحه می باشند تعدادی از دانشمندان اهل سنت همین دیدگاه را ترجیح داده داند. در کتابهای روایی شیعه نیز چند روایت رسیده که منظور مسجد قباست این روایات نیز از نظر سند ضعیف هستند. مفسران شیعه به استناد این روایات و روایات اهل سنت گفته اند منظور مسجد قباست. براساس روایات صحیحه تردیدی نیست که منظور مسجد پیامبر است وبراساس شواهد وقراینی که وجود دارد قوی به نظر می رسد که منظور از فیه رجال اهل بیت پیامبر باشند. تازه های تحقیق خلاصه ونتیجه از سوی اهل سنت دودسته روایات رسیده 1 – روایاتی که گویندمنظور مسجد قباست ازنظرسند ضعیف وبرخی به عبد الله بن سلام وکعب الاحبار یهودی می رسد ازنظر محتوی نیز ایراداتی دارد. 2 روایاتی که گویند منظور مسجد پیامبراست از نظر سند صحیحه می باشند. 3 تعدادی ازمفسران اهل سنت همین را اختیار نموده وگفته اند منظور مسجد پیامبراست. از سوی شیعه. 1-از سوی شیعه نیز چند روایت رسیده که منظور مسجد قباست لیکن ازنظر سند ضعیف وقابل استنادنمی باشند. 2-مفسران شیعه به همین روایات کافی و عیاشی و روایات اهل سنت استناد نموده اند. 3-با توجه به ضعف سند روایات مسجد قبا وصحیحه بودن مسجد پیامبر و شواهدی که در این آیات وآیات دیگر وجود دارد، می توان استنباط کرد که منظوراز فیه رجال اهل بیت رسول خداست. بعید نیست که دشمان اهل بیت آن روایات را جعل کرده باشند تا مردم را از تفسیر واقعی این آیه بازدارند چنانک در برخی آیات دیگر انجام دادند

در این مقاله به دنبال بررسی آیه ی ششم سوره ی مائده و جایگاه نحوی کلمه ی «ارجل» است. این آیه که به آیه ی وضو شهرت دارد، بیانگر یک حکم مهم شرعی است که اعراب کلمه ی ارجل تأثیر بسزایی در روشن شدن حکم دارد. کلمه ی ارجل در آیه ی ششم سوره مائده به سه گونه ی رفع، نصب و جر قرائت شده است که دو قرائت جر و نصب مشهورترند. با توجه به اینکه در حالت جری عطف به «رئوسکم» و در حالت نصبی عطف به محل «رئوسکم» و رئوسکم معمول فعل «إمسحوا» است، دانسته می شود که وظیفه ی پا نیز مانند سر، مسح کردن است، نه شستن. از طرفی، عطفِ ارجل در حالت نصبی بر «وجوهکم» خلاف فصاحت است؛ زیرا در این صورت بین دو معمولِ یک فعل، فاصله به اجنبی شده است و در حالت جر نیز، عطف گرفتن بر «وجوهکم» و قائل به قاعده ی حمل بر جوار شدن نیز صحیح نیست. با توجه به قواعد نحوی، ارجلکم عطف بر وجوهکم نخواهد بود. بنابراین عطف بر «برئوسکم» است و وظیفه در وضو، مسح کردن پاست نه شستن آن.

السید الراحل فضل الله وقیادته الروحانیة للمقاومة:براعم نورانیة طافت علی سطح فیضه الروحانی الجارف, لتتحول إرادةً وإصرارا وثورة أبناء وطن جریح أبوا الضیم, ولم یطیقوا العیش بذل... بعقیدة وفکر وإیمان دحض مفهوم" ان العین لا تقاوم المخرز "ومن کفیه انطلقت الثورة وبدأت مجموعات المقاومة الباسلة تتسلل من عینه لتقابل ذاک العدو الغاشم عند مفترق کل طریق... تجهز نفسها , السید یبارک عملها, فتنطلق للجهاد ضد العدو الصهیونی الذی اجتاح لبنان عام 1982... 

قبل حوالی 60 عامًا، بعث الأستاذ الشهید سید قطب رسالة إلی آیة الله السید أبو القاسم الکاشانی زعیم حرکة تأمیم النفط وطرد المحتلین وشرکاتهم من إیران الإسلامیة نشرتها مجلة (الرسالة) الأسبوعیة المصریة فی عددها المرقم 951 الصادر بتأریخ 24/ ذی الحجة/ 1370 ه الموافق 25/ 12/ 1951 م

The verse “Spend your wealth in the cause of Allah and do not let your own hands throw you into destruction and…” is one of the verses of the Holy Quran that jurists have cited it in various discussions (Al-Baqarah, 2:195). There are many debates in determining the extent of the prohibition and how to interpret this verse, although the use of the prohibition of casting (throwing) from this verse is not debatable. This paper which has been done by descriptive analytical method, seeks to answer the question: Is the criterion of the prohibition of casting into Tahluka (Arabic: التَّهْلُکَة, destruction), probability, presumption, fear with individual criterion or generic fear? This research criticizes the presented criteria after stating the meaning of the verse and presenting the viewpoints and firstly, the presented criteria accepts the generality of casting into Tahluka (Arabic: التَّهْلُکَة, destruction), considering the criticisms of other views and considering that the case cannot limit (restrict) the general and expanded meaning of the verse and secondly, due to the fact that rulings are enacted on titles and subjects in Islamic Sharia (Arabic: شریعة, Romanized: sharīʿa) and it is also accepted the theory of generic fear that is the customary ruling for the destruction of the person due to the improbability of jurists’ obligation to personal fear essential concomitants and due to the recension (the effective cause) of the fatwā (Arabic: فتوی; plural fatāwā فتاوی) of jurists in verses such as the mentioned verse. Therefore, casting into Tahluka (Arabic: التَّهْلُکَة, destruction) is forbidden, if it is from the perspective of custom for the human race.

ترک آیة الله الخامنئی (دام عزه) بطرح وتطبیق نموذج الحوکمة الإسلامیة أثرا عظیما فی العالم الإسلامی؛ لذا فمن الضروری التعرف علی هذا النموذج وشرح عناصره. ویسعی هذا المقال إلی شرح عناصر ومؤشرات القیادة الناعمة فی هذا النموذج؛ ویتم شرح ماهیة القیادة الناعمة فی هذا النموذج بأسلوب وصفی تحلیلی بمنهج المکتبة وجمع الوثائق وأسلوب التحلیل النقدی الذی بالطبع یتمتع بإنجازات علمیة. وتکشف نتائج الدراسة أنّ القیادة الناعمة فی نموذج حوکمة الإمام الخامنئی (دام عزه) تتضمن عناصر هامة من المعنویات والایمان بالله، والمعرفة والتقنیة، والثقافة، والسیاسة والأمن، حیث یتمیز عنصر المعنویات والایمان بالله فی تفکیر قائد الثورة الإسلامیة الحکیم (دام عزه) بمؤشرات قیمیة من قبیل التقوی والورع، والإیمان، والتوکل، والنزعة إلی المهام، والشهادة، والتضحیة، والإخلاص. ویبین هذا البحث أنّه تعرف المعرفة والتقنیة فی کلام الإمام الخامنئی (دام عزه) بمؤشرات، مثل الثقة بالنفس والابتکار والإبداع والأمل. وفی خطاب المرشد الأعلی (دام عزه) تطرح فی مفهوم الثقافة، مفاهیم مثل الدین والمعتقدات وأسلوب الحیاة ومکافحة القیم المضادة، مثل الفساد والشذوذ والانحراف والتهدید الإعلامی والعدوان الثقافی والغزو الثقافی کمؤشرات ثقافیة. العنصر الناعم الآخر المهم فی نموذج حوکمة الإمام الخامنئی (دام عزه) هو "السیاسة". السیاسة عبارة عن الأعمال التی تنشأ من وظیفة القیادة، وهذه الأعمال تضمّ إیجاد الأعمال وترسیخ الملکات والخصال والفضائل فی المجتمع والمحافظة علیها. ومن وجهة نظر المرشد الأعلی (دام عزه) السیاسة المعنیّة هی التی تتخللها مؤشرات، مثل المعنویات والعدالة والثروة والرخاء. فی خطاب الإمام الخامنئی (دام عزه) یحظی الأمن علی الصعید الداخلی وخارج الوطن بمکانة خاصة

تُعرَف الآیة السابعة و الستون من سورة (المائدة) بآیة التبلیغ٬ و تتناول موضوع ولایة الإمام علی (عَلیه السّلام) فی یوم الغدیر. و فی هذه الآیة یأمر الله سبحانه رسوله الکریم (صَلّى الله علیه و آله و سلّم) بتبلیغ ولایة علی (عَلیه السّلام) إلى جمیع الناس، و أنّه إذا لم یفعل ذلک فما بلّغ رسالة ربّه – رسالة الإسلام – قطّ. یحاول کاتب هذه المقالة بأسلوب وصفیّ و تحلیلیّ و منهج تطبیقیّ٬ و بالاستناد إلى آراء الفریقیْن، إثبات ارتباط آیة التبلیغ بولایة علی بن أبی طالب (عَلیه السّلام) فی غدیر (خم)؛ فثمّة موارد مشترکة بین تفاسیر الشیعة و أهل السنّة بشأن آیة التبلیغ٬ و کلّها تشیر بالفعل إلى ارتباط الآیة المذکورة بحادثة الغدیر و ولایة الإمام علی (عَلیه السّلام). و رغم اختلاف الفریقیْن حول مصداق قوله تعالى :  مَا أُنْ زِلَ إلّا أنّ الموارد المشترکة – و کما قلنا – یمکنها إثبات ولایة أمیر المؤمنین فی یوم الغدیر. وقد استنبط مُفسّرو الشیعة أصولاً رئیسة من آیة التبلیغ تتعلّق جمیعها بالغدیر و ولایة الإمام علی (عَلیه السّلام). و أهمّ دلیل على هذا روایات الفریقیْن التی تشیر إلى أنّ آیة التبلیغ تتعلّق بتعریف الإمام علی (عَلیه السّلام) کمولى و ولیّ فی یوم الغدیر٬ کما أنّها ترتبط بآیة إکمال الدین أیضاً. و قد نُقِلت تلک الأحادیث و الروایات عند الشیعة و أهل السنّة بشکل متواتر لا یقبل الإنکار.

یبحث هذا البحث فی موقع الأخلاق فی السیاسة الإسلامیة من خلال رؤیة آیة الله الشهید محمدباقر الصدر+ أحد أبرز المفکرین الإسلامیین فی العصر المعاصر، الذی یری أن الأخلاق لیست مکمّلاً للسیاسة، بل هی روحها ودعامة بقائها. یؤکد الشهید الصدر أن الشریعة الإسلامیة ترتبط بالسیاسة ارتباطاً عضویاً یجعل من القیم الأخلاقیة أداة لتحقیق العدالة وخدمة المصلحة العامة. یتناول البحث قراءة فی مؤلفات السید الشهید فیعرض تصوراً لدولة إسلامیة تُبنی علی أسس أخلاقیة متینة، یکون فیها الحکم أمانة، والسلطة وسیلة لتحقیق الخیر العام والمساواة. ویری أن القیم مثل العدالة والنزاهة لیست مجرّد فضائل دینیة، بل رکائز لاستقرار المجتمع وتماسکه. کما یحذر من خطر الفساد الناتج عن إقصاء الأخلاق من العمل السیاسی، ویری أن تجاهل هذه القیم یؤدی إلی فقدان ثقة الشعب، وانهیار المؤسسات، وانتشار الفوضی. ومن ثم، فإن السیاسة، فی نظر الشهید الصدر، لا تستقیم إلا إذا تأسست علی مبادئ أخلاقیة تُعلی من کرامة الإنسان وتضمن ازدهار المجتمع واستدامة الحکم الرشید.